Ik had besloten om mee te doen aan een challenge op instagram. 

Deze was dat we 8 dagen lang van elke letter over diabetes een post of verhaal gingen delen. 

​

Onderwerp 1 de D die staat voor DIAGNOSE

Na jaren lang proberen zwanger te geraken was het eindelijk gelukt, mijn eerste miskraam dacht ik inderdaad brute pech, maar na mijn tweede miskraam kon ik nietmeer denken brute pech ik geloofde dat er meer aan de hand  was ook omdat ik PCOS heb , en dat is ook meestal gekoppeld met diabetes.... 

Ik weet nog goed ik besloot mijn glucose te prikken op het werk omdat ik jaren geleden is een vingerprik had gedaan op mijn werk en die gaf nuchter aan een bloedglucose van 234 maar nooit ben ik er op verder gegaan maar nu wou ik na men miskramen zien of dat de reden kost zijn? 
ik prikte mijn glucose met een glucose meter van op het werk en stond 273 en had nog niet gegeten in de avond, de volgende ochtend dee ik dit weer opnieuw 168 nuchter, mmm dit is niet goed. 

Ik besloot om na telefonisch overleg met men huisarts een dagcurve te nemen op 23 september en s’avonds had ik de uitslag sylke ik ben er vrij zeker van dat je diabetes hebt dus werd doorgestuurd naar het diabetes ziekenhuis, daar had ik de volgende dag al een afspraak daar klonk diabetes type 1 en zouden we met metformine proberen maar toch kreeg ik 28 september een telefoontje op mijn werk dat ze het hadden besproken en dat ik toch een insulinepomp zou moeten hebben omdat men lijf het niet kon op pillen alleen,
eerlijk?

Mijn wereld stond stil men voeten zakte van onder de grond men tranen rolden over men wangen ik kon het niet, het was teveel geweest voor mij op dat moment ik kan toch niet 24/7 zo een stom ding aan men lijf dragen dat helemaal in de weg zit, maar ik wist dat het moest en ik geen andere keuze had het moest voor mijn lijf voor men toekomstig kindje het moest.
7 oktober was het zover daar ging ik dan voor een weekje naar het ziekenhuis dit was zwaar ik was nog nooit in die jaren alleen geweest zonder mijn vriend.
Het was heel moeilijk want ik moest alles leren bang voor mezelf de sensor te steken en de canulle voor mijn pomp, na 3 dagen mocht ik het ziekenhuis al verlaten wat was ik bang want kost niet terug vallen op de dokters en zorgpersoneel.

Nu dat ik later bekijk had ik inderdaad klachten maar had dit nooit als link gelegd ook omdat men lijf al jaren vol zat met hormonen.

 

 

 

 

​


 

 

 

 

Onderwerp 2 de I die staat voor IMPACT.
De tweede letter gaat het over de i van het woord diabetes dus de impact van diabetes op mijn leven.
Ik vond het heel onwennig om te praten voor camera dus sorry als het wat ‘klungelig’ overkomt

​
 

 

​

 

 

​

​

​

 

 

 

 

Onderwerp 3 de A die staat voor ANDERE.

Ik heb enorm veel steun gehad en heb ik nog altijd van andere, want het is niet alleen een hele aanpassing geweest voor mezelf maar ook voor mijn verloofde, familie, collega’s en vrienden.

Vooral mijn verloofde heeft het soms hard te verduren vooral als ik weer een hypo heb want dan kan ik letterlijk alleen maar shaken en wil ik slapen omdat ik me enorm slecht voel.

Of als ik last heb van humeurigheid omdat men suikerwaarde teveel schommelt, en ik ben dan echt geen aangename 
Maar ook hij heeft samen met mij zijn leven veranderd en ‘eet gewoon mee wat de pot schaft’.
Mijn familie heeft me enorm gesteund toen ik te horen kreeg dat ik diabetes had, een etentje naar een restaurant was in het begin niet makkelijk want wat mocht ze eten en wat niet, naar ons papa gaan en een smsje krijgen wat wil jij drinken dan halen we het in de winkel.

op bezoek gaan bij ons mama maar die had geen zero drank omdat zij het telkens ‘vergat' dus in het begin was het water, maar nu heeft ons mama altijd zero in huis.

Mijn collegaatje’s ook voor hun was het moeilijk, want in het begin had ik heel veel last van hypo’s en 1 x zo hard dat ik echt wel naar huis moest in de middag omdat ik me zo slecht voelden, telkens kan ik enorm hard op hun rekenen ook voor hun moet het niet makkelijk zijn 

En naar andere ‘vreemde’ mensen had ik het enorm moeilijk in het begin van mmm die gaan mijn insulinepomp zien en mijn freestylelibre sensor of oh die zitten zo raar te kijken als ik men gsm tegen men sensor hou.
Maar eigenlijk moet ik me niets aantrekken van andere en moet ik enorm trots zijn om de hulpmiddelen die 24/7 mijn levens redding zijn.
Ik heb diabetes maar diabetes heeft mij niet.
 

​

​

​

​

 

 

 

Onderwerp 4 is de B die staat voor BEROEP.

Al 7 jaar lang ben ik een zorgkundige.
Ik doe dit beroep als van men 17 jaar, toen ik zelf nog een ‘tiener’ was zorgde ik met heel men hart en ziel al voor de oudere zorgvragers.
Met mijn diabetes is het niet altijd even gemakkelijk geweest de laatste 6 maanden want soms voel ik me helemaal niet zo goed door een hypo maar daar sta je dan te zorgen voor een andere persoon,
ik voel me niet alle dagen oké en ik heb dagen dat ik een baal dag heb maar daar kan ik de zorgvragers helemaal niet mee lastig vallen en mogen dit dan ook niet merken!
Gelukkig heb ik dan één voor één top collega’s die mij er door helpen!

Ik was in het begin heel realistisch met de corona en zei als ik dit moet krijgen krijg ik dit,
het was een ver van mijn bed show maar toen het dichter bij kwam wanneer alle zorgvragers en collega’s werden getest en een zorgvrager covid19 had werd ik wel enorm bang want wij zijn tenslotte risico patiënten  maar dat houd niet weg dat wij moeten blijven zorgen!
Dit beroep hebben wij gekozen zorgverleners , dit beroep is een roeping en zal ik altijd blijven doen!
Diabetes en zorgen is niet altijd makkelijk omdat je ook enorm goed voor je eigen moet zorgen..
maar moeilijk gaat ook.



 

 

 

Onderwerp 5 de E die staat voor EMOTIE.

Emotie dat is geen moeilijke, vele dagen ben ik blij, blij hoe men leven is samen met men verloofde en familie, blij voor wat wij ons leven hebben.
TROTS op wat wij allemaal al hebben bereikt, ons huisje eigen op 22 en 25 jarige leeftijd
Maar ook is er veel verdriet en pijn geweest is ons levende jaren dat wij al proberen om een kindje te krijgen wat ook niet zo vanzelfsprekend is voor ons, maar vooral laatste jaar was bitter hard voor ons,
een jaar met heel veel vreugde die plots werden om gezet naar enorme verdriet 2 x waren wij het gelukkigste stel op aarde want 2 x mochten wij een kindje verwelkomen maar helaas dat maakte rap plaats voor heel veel verdriet voor het verlies.

Maar ook is er veel boosheid geweest in mijn leven en nog, want waarom wilt mijn lichaam niet doen waarvoor wij vrouwen bestemd zijn, waarom wilt mijn lichaam niet mee werken aan het mooiste wat er is op aarde?
Van pcos gingen wij rap naar diabetestype 1 in begin was ik heel boos, heel onzeker niet wetende wat er zou komen maar nu 6 maanden ben ik gelukkig, gelukkig dat mijn insulinepomp helpt voor mijn lichaam ‘normaal’ te krijgen.
Natuurlijk ben ik nog heel veel dagen onzeker, uiteindelijk zijn wij nog niet heel lang geleden hier mee geconfronteerd maar de dag van vandaag ben ik trots op mezelf hoe ver ik sta want een jaar geleden had ik niet gedacht dat ik hier zou staan!
Waar en wil is, is een weg en geloof in je eigen lichaam!
Je komt er wel als je er maar in geloofd 
 

 

 

 

 

 

 

 

Onderwerp 6 de T die staat voor TOEKOMST.

Hoe kijk ik naar de toekomst?
Eerlijk gezegd wel heel positief omdat in de 6 maanden dat ik nu weet dat ik diabetes heb men leven zo op een positieve manier is veranderd!
En oh die insulinepomp geeft me zo veel meer rust in men hoofd, ik moet deze maar om de twee dagen vervangen mijn canulle, alhoewel rust?
Je moet zien dat je altijd alles mee hebt maar daar ben in dus niet zo handig in
ik vergeet veel mijn reserve gerief maar het geeft me rust in men hoofd, wetende dat ik niet minsten 3 x met een insuline spuit moet spuiten!
Van insuline zou ik niet bepaald willen verwisselen want ik ben heel tevreden van men novorapid insuline!
Wel ziet de omnipod mij er handiger uit dan mijn pomp nu.

Maar ik ben blij met men leven als diabetespatient hoe het nu is, en ik had nooit gedacht dat ik dit op 6 maand zou bereikt hebben.

Maar hoe wij de toekomst zouden willen zien is dat wij vooral 1 of 2 gezonde kindjes op de wereld kunnen zetten!
En dat ik vooral een gezonde mama zal zijn!

 

 

 

​

 

 

 

 

 

 

 

 

Onderwerp 7 de E die staat voor EVENWICHT

Ja das nu eigenlijk iets wat ik niet heb...

Sommige dagen gaan me goed af en zijn men waardes stabiel.
Maar er zijn ook enorm veel dagen dat ik wat ik ook eet en juist bolus de hoogte inschiet en dat ik moet bij bolussen en dan weet een enorme hypo doe.
Soms is het zo vermoeiend en moet je zoeken, maar uiteindelijk meten is weten
Ik probeer vooral evenwicht te houden in mijn eten, ookal is dat soms niet zo gemakkelijk want soms heb ik ook gewoon enorm veel zin in een pak friet, of een lekkere pizza van de pizzahut!

En dan geef ik ook gewoon een keertje toe en eet ik het gewoon maar dan is het evenwicht in mijn bloedglucose wat minder 

Maar we doen ons best, elke dag is zwaar, elke dag zit het continue in je hoofd, maar elke dag ben ik dankbaar hoe ik ben en wat ik heb!

 

​


 

 

 

 

 

 

 

 

Onderwerp 8 de S die staat voor SAMEN

Uiteindelijk dit doe ik niet alleen ik kan dit ook niet alleen.

In het ziekenhuis helpen se me steeds goed, de dokter, de diabetesverpleegkundigen , de dietist zoveel lieve mensen die letterlijk dag en nacht klaarstaan voor mij voor als ik iets niet weet, voor als ik in de hoogte schiet voor onbekende redenen of weer de laagte in ga.

Eigenlijk heb ik twee fulltime jobs, als zorgkundige en men diabetes
Ook mijn verloofde is één van mijn grootste steun.
Hij pept me op als ik even een mindere dag heb, of me weer eens niet goed voel door een hyper of omdat het me gewoon echt niet afgaat.
Ook mijn familie is een enorme steun geweest, mijn mama en pluspapa mijn papa en men plusmama, men schoonpapa want ja er is zoveel gebeurd in zo een korte tijd.
Maar ook heb ik enorme steun aan de mensen op instagram, mijn volgers waar sommige ook gewoon vriendinnen zijn geworden, waar je jouw hart en keertje kan luchten want ja zij kennen de situatie en maken dit ook steeds elke dag mee.
diabetestype1 is niet altijd rozengeur en maneschijn maar elke dag probeer ik er het beste van te maken!

Ook ben ik diasweets enorm dankbaar door de kansen die ik krijg van hun! 




















Zelf vond dik het enorm fijn om mee te doen aan de challenge! 

​
 

​