Suiker­allergie én een stofwisselingsziekte die obesitas in de hand werkt: de diagnose die ik voorgeschoteld kreeg, klinkt hard.
Toch onthaalde ik met dat nieuws vooral met opluchting een jaar geleden.
Eindelijk wist ik wat er met me aan de hand was.

Allerlei shakes, pilletjes en schema’s had ik al geprobeerd om gewicht te verliezen.
Maar hoe plichts­getrouw ik ze ook volgde, elke poging faalde.
Nu pas begrijp ik dat dat niet gewoon mijn eigen schuld is.

Dat dat aha-moment zo lang op zich liet wachten,
Al in de lagere school kregen mijn ouders van het CLB een alarmerende brief.
Ik was te mollig en moest vermageren, maar naar de achterliggende factoren ging niemand op zoek.
Er stond in dat ze me van gezond eten en beweging moesten voorzien.
Alleen: dat déden ze al. Thuis werd elke avond vers gekookt, frieten aten we slechts per uitzondering.
Ik was ook zeker geen kind dat dagelijks in de snoepkast zat.

Ook tijdens haar puberjaren stopte mijn lichaam niet met uitdijen.
De oorzaak bleef onbekend, maar de reacties op de speelplaats werden des te pijnlijker.
Jarenlang werd ik zwaar gepest. Al at ik een appel, dan nog voelde ik het meewarige gegniffel achter mijn rug.

Ik stopte met dansen, uit angst voor starende blikken. Sindsdien sport ik enkel thuis,
Gelukkig was mijn familie wél begripvol. Zij zagen ook hoeveel moeite ik deed, met nauwelijks resultaat.”
 

Uiteindelijk bleek de diabetes een erfstuk langs vaderszijde, waardoor de ziekte ook bij haar nakomelingen kan opduiken. “Dat was een zware klap, want mijn kinderwens is groot.

Daarom doe ik er nu alles aan om vet te verliezen en mijn suikerwaarden omlaag te krijgen.
Dat is best intens: zelfs als ik doodmoe thuiskom, sla ik aan het koken.
Maar mijn droom blijft om alsnog een gezond kindje ter wereld te brengen.
Sinds begin oktober krijgt ik daartoe aangepaste medicatie met mijn insuline pomp én begeleiding van een diëtist. Een gods­geschenk, 
Sindsdien ben ik al 15 kilo kwijt! En in totaal ben ik 22 kilo kwijt,
Ik weet nu precies wat ik wel en niet kan eten, en wordt daarin ook gesteund.
Het is niet langer enkel een kwestie van streng zijn, zoals eenzijdige ‘voor en na’-foto’s op sociale media doen geloven.
Vaak denk ik: ‘Had ik dit maar eerder geweten’, het had me veel leed bespaard.
Ik hoop van harte dat het CLB zulke ziektes in de toekomst sneller én diepgaander onderzoekt.
Want echt niet elk pondje gaat door het mondje.”